Touwtjes

Jullie herinneren je misschien nog de open brief die ik eind juli richtte tot mijn collega’s. Blijkbaar is het tot mijn verbazing bij sommigen toch niet goed door gedrongen.

Enkele weken geleden vond er een verbaal incidentje plaats in de leraarskamer. Enkele collega’s vonden dat ik van te veel “privileges” (lees aangepast werk) kon genieten. Volgens hen overdrijf ik met mijn kwaaltjes en heeft iedereen wel eens “iets”. Mijn “privileges” bestaan uit vrijstelling van bewakingen en zwembeurten. En twee (!) uur per week heb ik vrij, uren die ik “betaal” met mijn wettelijke ziektedagen. De wet voorziet verschillende mogelijkheden om de terugkeer naar het werk vlotter te doen verlopen. De arbeidsgeneesheer bepaalt samen met de patiënt en de werkgever of de ex-kankerpatiënt in staat is om hetzelfde werk te blijven doen en wat er eventueel kan worden aangepast.

Bovendien vonden zij dat ik aan te veel onderzoeken en consultaties tijdens de schooluren deelneem, (sorry dat Gasthuisberg in het weekend geen onderzoeken doet) …dat ik te veel “op mezelf” ben tegenwoordig en dat ik “zwartgallig” ben geworden. (???)

Ik stond perplex… als optimist tot in de kist kwam dit aan als een donderslag bij heldere hemel.

Een week later werden mijn naaste collega’s en ik op het kantoor van de directie geroepen. Wat er toen gezegd werd, deed voor mij de emmer overlopen. Tijdens het gesprek heb ik zo veel mogelijk gezwegen om te vermijden dat ik iets te impulsief zou reageren. Een reactie die ik heb meegekregen tijdens de sessies mindfulness. Ik liet de stortbui over me neerkomen…

Na het even te laten bezinken, moet ik toegeven dat het gesprek van die middag mij wel overviel en erg kwetste. Ik had het inlevingsvermogen van mij collega’s dan toch verkeerd ingeschat.

Blijkbaar bestaat er een termijn op kanker en moet je je leven nà de behandeling terug oppakken zoals voorheen. Maar zo werkt het niet. Het beest is niet dood, het slaapt…Ik heb geprobeerd om zo weinig mogelijk overlast te bezorgen. Twee extra uurtjes per week en vrijstelling van bewakingen en zwembad leken mij niet te veel gevraagd.

Dat ik onverwacht met een studie in Gasthuisberg kan meedoen, is voor mij heel belangrijk. Niemand kan zich voorstellen hoe het voelt om niet-zichtbare maar onaangename gevolgen te ondervinden van een medicijn dat je leven heeft gered, tenzij je het zelf ondergaat. Ik ben heel erg geschrokken toen tijdens de MRI-scan bleek dat de chemo veel witte stof letsels in mijn hersenen veroorzaakt heeft. Ik heb dan ook een hemelse schrik dat mijn kortetermijngeheugen nog verder achteruit zal gaan. Verminderde stressbestendigheid, overprikkeling en concentratieproblemen maken me het elke dag heel moeilijk. Ik ben dol op mijn klasje, maar telkens ben ik blij dat ik de lesdag tot een goed einde heb kunnen brengen en dat de kinderen me spontaan komen knuffelen bij het afscheid. Maar het eist wel zijn tol…

Bovendien neem ik nu methotrexaat tegen de constante pijn van reumatoïde artritis. Dit medicijn onderdrukt het immuunsysteem waarbij de witte bloedcellen hun werk niet meer goed kunnen doen. Mijn lichaam valt zichzelf aan. Zelfs simpele handelingen als knippen, nieten, naaien en schrijven zijn een hele opgave geworden. Mijn hobby’s heb ik al moeten inleveren, maar opgeven doe ik niet.

Ik begrijp dat ieder huisje zijn kruisje heeft en dat iedereen kampt met zijn eigen problemen, maar ik val ook niemand aan over zijn of haar problemen. Mijn problemen hebben géén invloed op mijn professionaliteit in de klas, maar wel op mijn fysieke mogelijkheden op school. Dat ik niet de hele tijd Miss Sunshine ben, geeft niemand het recht om over mij te oordelen. Desondanks wil ik dit schooljaar nog tot een goed einde brengen en reken ik op de professionele objectiviteit van mijn collega’s.

Maar ook deze boodschap bracht geen zoden aan de dijk. Sindsdien is het beeld zonder klank…

Dus heb ik mijn conclusies getrokken en een besluit genomen: vanaf 1 januari 2020 neem ik het overlevingspensioen van mijn overleden man op en zal ik bijgevolg nog slechts deeltijds kunnen lesgeven. In samenspraak met de directie zal ik het lopende schooljaar samen met een duo-collega afwerken. Dat ben ik de schatten in mijn klas wel verschuldigd. Hoe het verder tot 2024 zal verlopen, wanneer ik officieel op pensioen ga, wordt later bekeken.

Ik ben blij dat ik deze beslissing voor mezelf heb genomen. Maar het is wel dubbelzijdig, ik vind het heel jammer dat ik de laatste jaren van mijn professionele loopbaan op deze manier moet afsluiten. Het voelt nu écht als de vuilniszak die bij het groot vuil terecht komt…

Het is gelukkig niet allemaal kommer en kwel, want ik heb ook heel veel lieve en vooral begripvolle mensen rondom mij. Mensen die me aanmoedigen en helpen om de touwtjes in handen te houden. Mensen die ook hun problemen hebben, maar er geen probleem van maken dat bij mij de touwtjes soms knappen. Mensen die ik in mijn hart bewaar.

En ik heb nog toekomstplannen: ik ga me verder verdiepen in mindfulness, gezonde voeding en reizen. En vooral: ik ga genieten van het leven voor 200% ! Mij krijgen ze niet klein!

Fran met de grote mond en het kleine hart

 

 

 

 

 

 

 

Open brief

Open brief aan mijn collega’s:

 

Op aanraden van enkele lieve collega’s schrijf ik deze tekst om een beetje duidelijkheid te scheppen rond mijn functioneren op school. Ik post dit bericht liever nu al maar waarschijnlijk lezen de meeste collega’s dit pas eind augustus. En gelijk hebben ze, het is tenslotte vakantie. Maar dan is het nu al van mijn lever…

Sommige collega’s hebben het blijkbaar moeilijk met de uitzonderingsmaatregelen die ik toegestaan krijg. Ogenschijnlijk onschuldige en grappig bedoelde opmerkingen als “Niet iedereen heeft zoveel vrije tijd als jij. Of heb je al geen voordelen genoeg?”, kwetsen me diep. Ik heb die “vrije tijd” nodig, of ik haal het einde van de week niet. Die “vrije tijd” heb ik nodig om mijn batterijen op te laden en niet om terrasjes te doen of te gaan shoppen.

Zoals jullie misschien gemerkt hebben, ben ik de laatste periode niet helemaal mezelf geweest. Voor wie me al langer dan twee/drie jaar kent, weet wat ik daarmee bedoel: harde tante, energiek, vaak ook impulsief en vooral niet op mijn mond gevallen. Ook 110% passie voor het lesgeven en de kinderen in mijn klas. Ook bepaalde projecten vergden veel van mijn energie. Tweemaal heb ik getracht de leerlingenparticipatie nieuw leven in te blazen. En ik ben daarom ook heel trots dat onze school het KR-label heeft verdiend, zelfs al heeft me dat veel bloed, zweet en tranen gekost. Jaar op jaar de juiste dossiers opstellen, de juiste subsidies aanvragen…Hetzelfde met Start with Art of de opleiding tot techniekcoach. Vol passie techniekkasten samenstellen, lessen opstellen, jaarlijnen maken. En dan tot de vaststelling komen dat zonder enig overleg al het materiaal verplaatst is naar een ruimte waar niemand meer komt.

Maar dat is jammer genoeg verleden tijd (met uitzondering van de passie voor het lesgeven). Sinds september 2017 zit ik met een monster in mijn lichaam, dat ervoor zorgt dat ik nog maar een schim van mezelf ben. Bij mijn laatste controle, op de voorlaatste dag van het schooljaar, bleek dat ik bovendien aan RA lijd.  Deze chronische auto-immuunziekte veroorzaakt een ontsteking en tast zo de gewrichten en de huid aan.

Osteoporose en reumatoïde artritis nemen langzaam over, 16 pillen per dag proberen de symptomen te onderdrukken, maar werken mekaar ook vaak tegen. De vele medicatie om te voorkomen dat het monster “wakker” wordt, verstoort heel mijn immuunsysteem. Ik ondervind een onbeschrijflijk gevoel van vermoeidheid, pijn van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat, slapeloze nachten en concentratieproblemen.

Eventjes Google citeren:” Reumatoïde artritis (RA) is een chronische immuunziekte die gepaard gaat met gewrichtsklachten (pijn, zwelling, stijfheid, bewegingsbeperking), soms met algemene symptomen (moeheid, koorts, zweten, gewichtsverlies) en systemische aantasting (nodules op de schildklier, longaantasting, vasculitis…).”

De juiste oorzaak is onbekend, maar waarschijnlijk werd door de chemo het afweersysteem van mijn lichaam ontregeld, waardoor mijn lichaam zijn eigen weefsels aanvalt en er ontstekingen in diverse gewrichten ontstaan. Hierdoor worden dagelijkse bezigheden extreem moeilijk.

Er bestaat nog geen genezende behandeling. Om de evolutie van deze immuunziekte te remmen, want genezen kan niet, start ik binnenkort met een zware behandeling met methotrexaat.

De voornaamste ongewenste effecten van methotrexaat zijn beschadiging van de lever en maag-en darmklachten (misselijkheid, diarree…) en effecten op het bloed (zoals bloedarmoede, een tekort aan bepaalde bloedcellen). Daarom moet ik ook om de twee weken een bloedonderzoek laten doen.

Ik schrijf dit niet om medelijden op te wekken, maar om begrip te vragen voor mijn toestand. De laatste jaren, heb ik heel wat emotionele, medische en financiële tegenslagen te verwerken gekregen: enkele ingrijpende operaties, het plotse verlies van mijn man, erfenisproblemen, familiale problemen, zware financiële dompers, en het onverwachte K-monster. Meer dan 300 ziektedagen zijn opgebruikt, ik kan dus niet meer genieten van een of ander verlofstelsel en zal dus nog wat moeten doorbijten. Om dat te kunnen volhouden, heb ik voor bepaalde activiteiten vrijstelling aangevraagd en gekregen.  De kruik gaat maar zo lang te water, tot hij barst. Daarvoor vraag ik nogmaals jullie begrip.

Soms voel ik mij als een afvalzak die bij het groot vuil gezet wordt, maar volgens mijn altijd steunende dochter Julie hoor ik eerder bij het klein, gevaarlijk afval ;-).

Eind maart word ik 60, en dan wil ik er nog een lap op kunnen geven! Want om op pensioen te gaan voel ik me nog veel te jong!

Ik hoop dat jullie hiermee een duidelijker zicht hebben op de situatie en dat jullie allemaal kunnen genieten van een heerlijke vakantie en (hopelijk) zien we mekaar weer einde augustus.

Groetjes,

Jullie (krammakkelijke) collega Fran

 

 

 

 

Kankervrij?

Het is nu iets meer dan een half jaar geleden sinds ik “afscheid” nam van de blog en alhoewel ik me voorgenomen had om geen blogposts meer te publiceren, voel ik nu toch af en toe de behoefte om wat neer te pennen.

Op 3 september ’18 vierde ik mijn “Pink Monday”. En nee, dat is niet de Rozenmaandag in Tilburg of de Rosenmontag in Keulen, die zijn veel leutiger en uitbundiger! Pink Monday staat voor de eerste werkdag nà een borstkankerbehandelingsproces. Na borstkanker weer aan het werk gaan is een grote en moeilijke stap. Begrip en steun helpen daarbij enorm. Samen de draad oppikken is een noodzaak.

Gelukkig kon ik rekenen op het begrip van mijn geweldige collega’s. Ik kon werken met verminderde prestatie en er werd rekening gehouden met mijn fysieke beperkingen.

Toch blijft het moeilijk om me 100% te geven. Intussen heb ik ook mijn hersteloperatie ondergaan en neem ik dagelijks een cocktail van aromataseremmers, met ronduit degoutante bijwerkingen. Na Pasen moet ik noodgedwongen weer voltijds aan de slag en dat maakt me wéér wat bang.

Onlangs las ik een artikel over signalen van een burn-out en dat deed bij mij een belletje rinkelen. Ik citeer:

Volgens een burn-outexpert, die al meer dan vijftien jaar workshops en lezingen geeft over het onderwerp, kan je een burn-out herkennen aan vier alarmsignalen die zowel lichamelijk als mentaal tot uiting komen.

1.Fysieke vermoeidheid
Dit uit zich in allerlei lichamelijke klachten zoals hoofd-, nek- en/of spierpijn die altijd maar toeneemt en waar de huisarts misschien niet meteen een verklaring voor vindt. Ook een slechte spijsvertering, hartkloppingen en een drukkend gevoel op de borststreek kunnen zich voordoen.
2.Mentale vermoeidheid
De twee vaakst voorkomende emoties die voortvloeien uit mentale vermoeidheid zijn agressie en angst. Dat wordt ook weleens de stressreflex genoemd. Stress is een overlevingsmechanisme dat nog stamt uit de oertijd: we hebben agressie of angst nodig om te kunnen vechten of vluchten. Zulke emoties kunnen soms zo verwarrend zijn dat de persoon in kwestie geen uitweg meer ziet.
3.Cognitieve klachten
Het teveel aan prikkels zorgt ervoor dat het brein begint te falen. Je begint dingen te vergeten, bent verward en maakt steeds vaker fouten.
4.Isolatie
Iemand met een burn-out gelooft niet alleen niet langer in z’n eigen competenties, hij wordt ook bijzonder cynisch. Er ontstaat een steeds grotere afstand tussen de persoon en de wereld, waardoor hij zich gaat terugtrekken om sociaal contact te mijden.

Hmm… deze punten doen me verdacht veel denken aan de post-borstkanker periode. Dezelfde symptomen, dezelfde klachten. Alleen de fysieke klachten zijn verklaarbaar, beperkingen die onzichtbaar zijn. Mensen zeggen me vaak: “Wat zie je er goed uit! Nu ben je toch genezen? Je bent nu toch kankervrij?” Maar ze voelen de gewrichtspijnen, opvliegers, hoofdpijn, hypertensie, angsten en stemmingsstoornissen niet. Bovendien ben ik erfelijk belast met osteoporose en artritis psoriatica, ziekten die getriggerd worden door de medicijnen die een eventueel herval moeten voorkomen. Kankervrij kan je jezelf nooit noemen. Mijn oncoloog zei: “Het beest slaapt en wordt onder controle gehouden. We noemen dat remissie.”

Maar het is zoals het is. Nog eventjes doorbijten en luisteren naar mijn lichaam.
En vooral aan puntje 4 werken, maar daar ben ik al goed mee bezig. Ik heb intussen een aantal nieuwe vriendinnen bij, Lotjes genoemd. En al moet ik me dwingen om buiten te komen, ik voel dat het me goed doet. Ook de burn-out-draak laat ik niet in mijn leven toe!

 

 

Stapje voor stapje

Vandaag 17 september 2018 is het exact één jaar geleden dat het vieze beest trachtte om mijn leven te bederven. Gedurende dit bewogen jaar heb ik regelmatig mijn wel en wee gedeeld met jullie. Ik heb heel veel hartverwarmende reacties en steun gekregen. Maar nu ik aan de beterhand ben, heb ik besloten dat dit mijn laatste post wordt.

Om het met de woorden van Marjan Meganck (vrouw van Wouter Deprez) te zeggen: “Het is een ander jaar!”. Ik wil dit afgelopen jaar afsluiten en een nieuwe, mooie tijd tegemoet gaan. Mister Chemo en de Draak zijn dood! Alleen de oranje pilletjes van de hormoontherapie houden mij de komende vijf jaar dagelijks gezelschap. Die onooglijke pilletjes zijn levensnoodzakelijk voor mij, maar doen me tegelijkertijd de duvel aan… Sinds ik met deze therapie startte, voel ik weer onaangename veranderingen in mijn lichaam en gemoedstoestand. Neveneffecten die voor mijn omgeving deze keer onzichtbaar zijn. Opvliegers, spier- en gewrichtspijnen, vermoeidheid, botontkalking, donkere gedachten,… Je ziet het niet, maar het is er wel. En de pillen niet pakken is geen optie, anders kunnen mijn eigen hormonen wel eens een gevaarlijk spelletje spelen met de eventueel achtergebleven kankercelletjes…

Je bent nu toch genezen, wordt er me al eens gezegd. Het ergste is voorbij, zegt men… Je bent terug als nieuw! Maar er is geen nieuwe ik, het zal nooit meer zijn als voorheen. Altijd zal er de angst zijn om tijdens de driemaandelijkse controles weer slecht nieuws te moeten horen. En ik geef toe dat ik fysiek niet meer zo veel aankan als voorheen, maar ik aanvaard mezelf zoals ik ben. Ik ken mijn beperkingen, ik stel mijn prioriteiten en ik leg de lat niet meer te hoog voor mezelf. Rennen kan niet meer, maar stapje voor stapje kom ik er ook wel!

Dank aan iedereen die dit turbulente jaar met mij meegeleefd hebben!

Groetjes, Franimages

 

 

 

Het is weer voorbij, die mooie zomer…

…voor mij, maar nog niet voor Julie! Die verblijft momenteel nog op Bali en binnenkort op de Filipijnen. Geniet er nog van, dappere dochter!

Heel enthousiast maar toch ook met een bang hart stond ik maandag 3 september paraat op school. Ik had me voorgenomen om alles heel rustig aan te doen en me vooral niet op te jagen. Maar helaas, zo ben ik niet, en tegen de ochtendspeeltijd liep het zweet al in straaltjes van mijn voorhoofd. Er was immers zo veel te doen: namen van de kinderen correct leren uitspreken, luisteren naar vakantieverhalen, massa’s documenten uitdelen… Resultaat: een oververhitte juf mét krulletje, die om 10 uur smachtte naar een heerlijke kop koffie… Die kon ik jammer genoeg al op mijn buik schrijven, het koffieapparaat was nog niet klaar voor gebruik… Melk en een banaan waren gelukkig mijn redding, dat trucje helpt vanwege de serotonine altijd bij mij. Alhoewel dat gelukshormoon ook in chocolade zit…  Die avond was ik compleet uitgeput, maar ongetwijfeld waren al mijn andere collega’s ook heel moe, dat is toch meestal zo na die eerste schooldag.

Ik heb me door de hele week gesparteld en dacht dat het qua vermoeidheid wel zou beteren, maar nu moet ik toch toegeven dat ik mezelf een beetje overschat heb. Zo ineens na 10 maanden terug voltijds aan de slag gaan, is lichamelijk en soms toch ook geestelijk een beetje te hoog gegrepen. Hopelijk kan ik binnenkort in een vriendelijker stelsel aan de slag. Ik ben wel heel dankbaar voor de steun van mijn lieve collega’s en begripvolle directie.

Morgen hoor ik van mijn plastische chirurg of de borstreconstructie met lichaamseigen weefsel door kan gaan in maart 2019. Weer een datum om naar uit te kijken. Volgende week volgt er nog een onderzoek van de handen die nu allebei heel pijnlijk zijn. In augustus bleek namelijk dat ik de vingers van mijn rechterhand niet meer kon plooien. Met als gevolg dat ik geen flessen kon openen, niet kon knippen of nieten, en dat schrijven ook heel slordig was. Helemaal niet handig dus!

Binnen twee weken is het dan zo ver: de “Race for the Cure” vindt dan plaats in Antwerpen, op Linkeroever. Aangezien mijn team-captain aan het andere eind van de wereld zit, heb ik mijn krachten gebundeld met een toffe collega van onze secundaire school. Ook een lotgenote van het Atheneum heeft zich aangemeld voor ons team. Ik wens haar heel veel goede moed tijdens haar genezingsproces. De inschrijvingen lopen intussen vlot binnen en ik duim voor prachtig weer op 30 september! Wie nog wil, kan nog inschrijven tot 18 september!

Brief aan mijn moedige meisje

Omdat alles nu goed gaat met mij en ik binnen een weekje terug aan het werk ga, wil ik deze keer de brief, die ik meegegeven heb aan mijn dochter toen ze vertrok op haar geweldige avontuur, graag met jullie delen. 

 

Liefste Julie,

Al 100 keer heb ik in mijn hoofd een brief aan jou geschreven. En nog weet ik niet hoe te beginnen. Jij bent niet langer mijn kleine kwetsbare meisje, maar jij bent een sterke, mooie vrouw die aan een onvergetelijk avontuur begint. Het voorbije jaar is weer niet gemakkelijk geweest voor jou. Er waren heel veel mooie dagen en herinneringen, maar er waren ook heel verwarrende, intens droevige momenten. Zowel in de liefde als professioneel en in familiekring liep niet alles zoals je zou willen. Maar jij laat je hoofd niet hangen en met goede moed (en met soms toch nog een klein, bang hartje) trek jij de wereld in op zoek naar jouw dromen.

En ik geloof in je, ik sta helemaal achter jouw beslissing…maar ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik niet een beetje ongerust ben. Dat is namelijk de taak van een moeder. Een moeder zorgt voor haar kinderen dus is ze ook altijd be-zorgd. Al weken loop ik met een krop in de keel, maar dat probeer ik te verbergen voor jou. Jij hebt je al genoeg zorgen om mij gemaakt. Natuurlijk weet ik dat ook jij je eigen weg moet vinden in het leven. Net als ik dat heb moeten doen, en jouw oma voor mij. Je zult fouten maken, en je zult er van leren. En het is ok om af en toe bang te zijn of je soms een beetje eenzaam of verdrietig te voelen. Dat hoort er nu eenmaal bij.  Jij bent een sterke, onafhankelijke, verstandige vrouw, dus leef, lach, ontdek, huil, en bewonder, maar vooral: doe wat jou gelukkig maakt. Ik wil dat je gaat genieten van deze mooie wereld en dankzij de moderne sociale media hoop ik ook mee te kunnen genieten. Ga die olifantjes wassen, bewonder die prachtige tempels, baad in het blauwe water, maar laat die walvishaaien maar links liggen! En als je behoefte hebt in een moeder-dochter-gesprek…je kent mijn nummer!

Ik zal altijd trots op je zijn!

Liefs,

Mammaatje

Zomergroetjes

Met een verfrissende Aperol-cocktail naast me, probeer ik het afgelopen jaar te overzien. Als deze mooie zomer ten einde loopt, ben ik exact 1 jaar bezig met de strijd tegen het monster in mij. Ik voel me moe, maar ik ben niet moegestreden. Ik geef niet op, maar ik besef wel dat ik nooit meer de oude, zotte Fran zal zijn. Langs de ene kant zie ik er enorm naar uit om in september terug in mijn klasje aan de slag te gaan. Langs de andere kant ben ik een beetje bang om het tempo niet meer aan te kunnen. Ik zal het dag per dag moeten bekijken.

Intussen heeft mijn kapper de chemopluimpjes uit mijn haar geknipt en op de laatste dag van het schooljaar heb ik mijn pruik over de haag gegooid. Sinds ik het aangedurfd heb om mijn pruik te ruilen voor een ultrakorte haarsnit, zeggen veel mensen dat ik er stralend uit zie. Dan antwoord ik: “A ja, dat is van die bestralingen hee!” Flauw, ik weet het, maar ik lach er eens liever mee. Ik ben ook heel blij dat mijn wimpers terug gegroeid zijn, zodat ik weer mascara kan gebruiken. Waarschijnlijk verklaart dat de “open” blik.

Volgende week vertrekken we een weekje naar Corsica, met een grote zonnehoed, massa’s zonnecrème factor 50, een parasol, sjaaltjes, een stapel boeken en lange jurken…Ik mag namelijk een jaar(!) niet meer in de zon. Een haast onmogelijke taak ook hier nu in ons zonovergoten landje. Toch fijn dat de zon ook zo straalt…. Voor wie nog de moeite doet om mijn schrijfsels te doorworstelen: Geniet van deze prachtige zomer! Voor je het weet loop je weer tot aan je enkels in de plassen…